.

امید و ناامیدی ربطی به مسائل زندگی فردی ندارد

چاپ خبر
 | 
شناسه خبر: 30233
 | 
تاریخ انتشار: 05 تیر 1400 - 11:05
نابراین،وقتی من یا هر کس دیگری سخن از نابسامانی شرایط اجتماعی و زندگی در این جامعه می گوییم،هرگز به دلیل ناامید شدن ما نیست،ما معترضی ناامید نیستیم.
امید و ناامیدی ربطی به مسائل زندگی فردی ندارد

مصطفی مهرآیین جامعه شناس نوشت- اینکه شما سرطان ندارید یا اینکه دارید و آنقدر توانمند هستید که از بهترین داروها و پزشکان استفاده کنید ربطی به امید ندارد. به باور مارسل امید یعنی باور به وجود “راز” ی در عالم که با شما همدست است. امید یعنی وجود “تو” یی که تو را میبیند،میشنود، و با تو سخن می گوید. پس تو در هر لحظه امیدواری که راز عالم با تو در زندگی همدست شود.

کیرکگور نیز اینچنین تعبیری از امید داشت. او در قصه ابراهیم معتقد بود آن نیرویی که ابراهیم را واداشت تا بر اضطراب خود غلبه کند و چاقو بر گلوی فرزند خود بگذارد این بود که ابراهیم ایمان داشت وقتی به خانه برگردد فرزند خود را سالم در خانه خواهد دید. او چنان ایمانی به خدا داشت که معتقد بود او حتی لحظه ای از همدست شدن با ابراهیم کوتاهی نخواهد کرد. ایمان او چنان بود که بر عکس عیسی مسیح حتی در یک لحظه به گله از خداوند نپرداخت با آنکه نمی دانست آنکه به او دستور قربانی کردن فرزندش داده است خداست یا شیطان.

بنابراین،وقتی من یا هر کس دیگری سخن از نابسامانی شرایط اجتماعی و زندگی در این جامعه می گوییم،هرگز به دلیل ناامید شدن ما نیست،ما معترضی ناامید نیستیم.اصولا اعتراض خود حکایت از ایمان و امیدواری و شجاعت بودن دارد.

من منتقدم چون عاشق و نگران توام

این اعتراض حتی به معنای عدم پذیرش فردی مسئولیت برخی از مشکلات در زندگی فردی هم نیست. اعتراض به شرایط اجتماعی صرفا اعتراض به ناکارآمدی و نابسامانی نظام سیاسی اجتماعی است که مانع از شکوفایی مردمان خود می شود و توان زیستن آنها را به ده ها روش نابود می کند.

بنابراین، امیدواری فردی یا ناامیدی را نباید هرگز تبدیل به مانعی در مسیر سخن گفتن از وضعیت نابسامان اجتماعی دانست و چنین تصور کرد که اگر به جامعه خود اعتراض کنم متهم به ناامیدی و ناتوانی در زیستن خواهم شد. مفروض منتقد بودن آگاهی فردی یا گله از شرایط زندگی فردی نیست که بخواهیم طرح انتقاد از جامعه را به فرد منتقد و توانایی یا ناتوانی او بازگردانیم؛فرض انتقاد کشف “دیگری” و به زبان لویناس نگران “دیگری” بودن است.

من منتقدم چون بیش از هر چیز نگران “دیگری” یا “تویی” هستم که وجود پر از رنج او را در کنار خودم احساس میکنم.

لینک کوتاهhttps://hodapress.ir/

برچسب ها:

دیدگاه خود را ارسال کنید.

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش های مورد نیاز با * علامت گذاری شده اند.

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.